Na czym polega diagnostyka
Diagnostykę wykonujemy przyrządem LG Mobile LGMV (moduł Wi-Fi) i oprogramowaniem LG Monitoring View (LGMV). Program zapisuje pracę całego układu co 2 sekundy: parametry agregatu i sprężarek, każdej jednostki wewnętrznej (IDU) oraz HR-boxów. Z zapisu odczytujemy to, czego nie widać przy pojedynczym pomiarze manometrami: zachowanie układu w czasie, po przełączeniu trybów i w stanach przejściowych.
Wnioski opieramy wyłącznie na liczbach z zapisu. Co zapis rozstrzyga, opisujemy jako ustalenie. Czego nie rozstrzyga, oznaczamy jako hipotezę i wskazujemy, co ją potwierdzi lub wykluczy.
Co obejmuje diagnostyka
- sprężarki: ocena przegrzania tłoczenia i ryzyka zalewania sprężarki ciekłym czynnikiem,
- zawory rozprężne EEV jednostek wewnętrznych: sprawdzenie i wytypowanie uszkodzonych (nieszczelnych, niedomykających się lub bez przepływu),
- zawory EEV w agregacie (MAIN, SUB, SC, VI) i, przy kilku modułach, porównanie ich pracy,
- falownik: temperatura modułu IPM i zadziałania zabezpieczenia radiatora,
- ilość czynnika w układzie: ocena niedoboru lub nadmiaru,
- HR-boxy i odzysk ciepła: dochładzacze, czujniki, przypisanie jednostek do portów,
- kody błędów interpretowane zgodnie z dokumentacją LG (Trouble Shooting Guide).
Przebieg diagnostyki krok po kroku
- Ustalenie zakresu. Rozmowa z użytkownikiem lub serwisem: objawy, kody błędów, zakres wcześniejszych napraw (np. wymiana sprężarki, ilość oleju i czynnika), warunki pracy.
- Nagranie. Łączymy się z układem i zapisujemy pracę w kolejnych fazach testu: chłodzenie, grzanie, odzysk ciepła oraz testy z ograniczoną liczbą jednostek.
- Analiza. Wyznaczamy okna stanów ustalonych i oceniamy agregat, sprężarkę, płytę falownika, każdą jednostkę wewnętrzną i każdy HR-box.
- Raport. Opisujemy każdą usterkę osobno, z dowodami w postaci tabel i wykresów, oraz podajemy zakres naprawy.
- Naprawa i kontrola. Po naprawie wykonujemy zapis kontrolny i procedurę ITR, aby potwierdzić sprawność układu liczbami.
Sprężarka: przegrzanie tłoczenia i zalewanie
Przegrzanie tłoczenia (DSH) liczymy jako różnicę temperatury tłoczenia i temperatury skraplania (Td − Tc). Prawidłowa wartość to 15–30 K, a w grzaniu około 25–35 K. Poniżej 5 K oznacza to ciekły czynnik w sprężarce. Potwierdzamy to niezależnie temperaturą górnego wymiennika (niższą od temperatury skraplania) oraz zanikami sygnału czujnika oleju w chwilach niskiego DSH, co wskazuje na rozcieńczony lub spieniony olej.
Źródła zalewania szukamy w ustalonej kolejności: jednostki wewnętrzne z ujemnym lub zerowym przegrzaniem, dochładzacze HR-boxów, nieszczelne zawory EEV jednostek wyłączonych.
Zawory EEV w jednostkach wewnętrznych
Typujemy zawory według trzech wzorców zachowania:
- EEV nie domyka: zawór na minimum, przegrzanie ujemne, rura gazowa zimniejsza od cieczowej.
- Brak przepływu: zawór na maksimum, a rury mają temperaturę pomieszczenia i różnica temperatur wynosi około zera w obu trybach.
- Nieszczelny zawór wyłączonej jednostki: wykrywamy go testem szczelności.
W chłodzeniu sprawna jednostka ma różnicę temperatur powietrza i rury cieczowej 13–16 K i przegrzanie około +4…+7 K. W grzaniu sprawna jednostka ma dochłodzenie 9–20 K. Każdą jednostkę porównujemy z jednostką odniesienia o zbliżonej mocy.
Test szczelności zaworów EEV
Jednostkę wyłączamy i zamykamy zawór (40 kroków), a port HR-boxu przełączamy na chłodzenie, tak aby parownik był połączony ze ssaniem. Sprawny zawór pozwala rurze cieczowej ogrzać się do temperatury pomieszczenia. Nieszczelny zawór utrzymuje temperaturę rury zbliżoną do temperatury parowania i podąża za jej zmianami. Wynik oceniamy wskaźnikiem:
q = (temperatura powietrza − temperatura rury cieczowej) / (temperatura powietrza − Te)
| Wartość q | Ocena |
|---|---|
| ≥ 0,85 | zawór nieszczelny, kwalifikuje się do wymiany |
| 0,70–0,85 | prawdopodobnie nieszczelny, do potwierdzenia dłuższym testem (min. 30 minut) |
| 0,50–0,70 | do obserwacji |
| < 0,50 | szczelny |
Za krótki test (poniżej 20 minut) przy wolnym spadku temperatury daje tylko ocenę „do obserwacji”.
Zawory EEV w agregacie
Analizujemy zawory MAIN, SUB, SC i VI oraz zawory dwustanowe (4-drogowy, zawory wymienników, zbiornika i ssania). Sprawdzamy, czy ich ustawienie jest zgodne z trybem pracy. W systemach z dwoma lub trzema modułami porównujemy otwarcia MAIN i SUB EEV między modułami w odniesieniu do wydajności i temperatur. Wyraźnie większe otwarcie przy tych samych warunkach albo otwarcie narastające w czasie wskazuje na przewężenie, zużycie lub przesunięcie zaworu, cewkę albo sterowanie.
Falownik: temperatura modułu IPM
Zestawiamy temperaturę IPM z obrotami wentylatora (w przedziałach 0–199, 200–399 obr/min i dalej) oraz z flagą zadziałania zabezpieczenia radiatora (Heatsink limit). Zabezpieczenie włącza się przy około 99–100 °C, a zalecana temperatura pracy jest poniżej 85 °C. Wysoka temperatura IPM przy niskim prądzie wskazuje na słabe chłodzenie radiatora: zatrzymany lub wolny wentylator, pastę termoprzewodzącą, docisk albo kanał powietrza. Sprawdzamy też elektrykę: prądy, napięcie obwodu DC i flagi przeciążeń.
Napełnienie czynnikiem i procedura ITR
Napełnienie oceniamy po dochłodzeniu na skraplaczu (zwykle 3–10 K), całkowitym dochłodzeniu, ciśnieniach tłoczenia i ssania względem zadanych, temperaturze cieczy przy HR-boxach oraz otwarciach zaworów. Wyniki zestawiamy w tabeli objawów niedoboru i nadmiaru. Jeśli inne usterki, na przykład zalewanie, zniekształcają obraz, ocena ostateczna następuje po naprawie.
Do potwierdzenia ilości czynnika służy procedura ITR, czyli automatyczna ocena napełnienia wykonywana przez sterownik układu (raport z testu zapisuje się w LGMV). Wykonujemy ją po usunięciu usterek, bo zalewanie sprężarki lub zablokowane jednostki zniekształcają wynik, i porównujemy ją z wyliczoną ilością czynnika dla instalacji.
HR-boxy i odzysk ciepła
W układach z odzyskiem ciepła sprawdzamy, czy jednostki chłodzące ogrzewają pozostałe (różnica temperatur 16–20 K) oraz czy tryby portów HR-boxu zgadzają się z trybami jednostek. Oceniamy dochładzacze HR-boxów i ich zawory, a czujnik wlotu dochładzacza nie może wskazywać temperatury poniżej temperatury parowania agregatu. Każdą jednostkę przypisujemy do modułu HR-box i portu. Przy usterce HR-boxa generacji 4 zalecana jest wymiana całego HR-boxa, bo części zamienne nie są już dostępne.
Kody błędów
Każdy kod błędu interpretujemy zgodnie z dokumentacją LG (Trouble Shooting Guide): podajemy jego definicję i przyczyny wskazane przez producenta. To, która przyczyna rzeczywiście zachodzi, rozstrzygają dane z zapisu. Po usunięciu jednego kodu mogą pojawiać się kolejne, dlatego po naprawie potwierdzamy sprawność zapisem kontrolnym.
Co zawiera raport z diagnostyki
- metryka zapisu: data, liczba jednostek i HR-boxów, model agregatu, program testu, warunki zewnętrzne, kody błędów,
- ocena zbiorcza na pierwszej stronie: usterki (czerwony), do odnotowania (bursztynowy), co działa (zielony),
- tabela jednostek z adresami, mocą, przypisaniem do HR-boxów i portów oraz oceną,
- osobny rozdział dla każdej usterki: tabela porównawcza, wykresy dowodowe i wniosek,
- zakres naprawy: lista części albo ponumerowana kolejność dalszych kroków diagnostyki z kryteriami odbioru w liczbach,
- skutki po stronie agregatu: przegrzanie, dochłodzenie, olej, IPM, zawory,
- ocena napełnienia czynnikiem,
- plan działania z priorytetami i opis ryzyka, jeśli układ zostanie bez zmian,
- uczciwy opis zakresu, którego test nie obejmuje.
Zobacz przykładowy raport z diagnostyki z opisem każdej części i możliwością pobrania w PDF.
Zastrzeżenia
Wynik testu szczelności zaworów EEV dotyczy stanu z dnia diagnostyki. Kod błędu nie musi oznaczać jednej usterki: przy uszkodzeniach płyt elektroniki połączonych wspólną magistralą komunikacyjną uszkodzone mogą być także płyty pośrednie. Dlatego po naprawie zalecamy zapis kontrolny.
Kto wykonuje diagnostykę
Diagnostykę wykonują serwisanci z certyfikatami LG „Multi V Instalacje”, w firmie z certyfikatem F-gazowym przedsiębiorstwa. Zapis z diagnostyki archiwizujemy i na życzenie przekazujemy Zamawiającemu.